คนแพ้ที่ยิ่งใหญ่

    ฤดูกาล 2025-26 ปิดฉากอย่างสมบูรณ์ ด้วยโทรฟี่ใหญ่ใบสุดท้าย ... ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก 

    ทีมที่ได้ชูถ้วยย่อมมีเพียงหนึ่งเดียว ... ปารีส แซงต์-แชร์กแมง สร้างประวัติศาสตร์อย่างยิ่งใหญ่ ด้วยการป้องกันแชมป์สำเร็จ ตอกย้ำยุคทองของสโมสรยักษ์แห่งแดนน้ำหอมอีกครั้ง

    อาจน่าเสียดายสำหรับ "ปืนใหญ่" แห่งกรุงลอนดอน กระนั้น สำหรับผู้เขียนแล้ว การผ่านเข้าชิงชนะเลิศเป็นครั้งแรกในรอบ 20 ปี และมีผลงานขึ้นตลอดหลายปีหลังในเส้นทาง "บิ๊ก เอียร์" คือความสำเร็จมากแล้ว 

    แน่นอน อาร์เซน่อลไม่ใช่ผู้ชนะ หากแต่พวกเขาก็ไม่ใช่ "ผู้แพ้" สำหรับผู้เขียนเช่นกัน

    การตัดสินผลแพ้ชนะด้วยการดวลลูกนิ่ง 12 หลา ไม่ต่างอะไรกับการเสี่ยงโชค ไม่หัวก็ก้อย ... แค่นั้นเอง

    ประเด็นแท็กติกและจังหวะปัญหาต่างๆ ก็ว่ากันไป การดวลกับแชมป์เก่าที่อุดมด้วยขุนพลตัวท็อปล้นทะลัก ย่อมต้องมีกลยุทธ์ คุณจะเปิดหน้าแลกแบบบาเยิร์น มิวนิคงั้นหรือ?

    ในเมื่อไม่ได้มีอาวุธหนักขนาดนั้น ย่อมไม่แปลกที่ มิเกล อาร์เตต้า จะเลือกแท็กติกตั้งรับแน่นและอาศัยจังหวะสวนกลับเป็นหลัก 

    "บอริ่ง อาร์เซน่อล" เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ให้นิยามอย่างนั้นหลังจบเกมดังกล่าว

    ไม่เอาน่า ... สำหรับผู้เขียน ไม่ติดเลยกับแท็กติกดังกล่าว คุณมีอาวุธของคุณ ผมก็มีอาวุธของผม แต่ละทีมมีแผนการไม่เหมือนกันอยู่แล้ว "รู้เขารู้เรา" ทุกทีมต่างต้องใช้แผนที่ดีที่สุดภายใต้เงื่อนไขและองค์ประกอบที่มีอยู่

    สงครามยังมีการรบแบบกองโจรเลย ประสาอะไรกับเกมลูกหนัง

    หลังเสร็จศึก หลายคู่แข่งร่วมกรุงลอนดอนพร้อมใจโพสต์เย้ยหยัน ขำๆ บ้าง เอาตายบ้าง ว่ากันไป ไม่ต้องไปสนใจ สาวกกันเนอร์สอย่าไปเก็บ "ขยะ" เหล่านั้นมาสร้างมลภาวะทางอารมณ์เลยครับ

    "ใครจะเยาะเย้ยเราอย่างไร ปล่อยไปตามใจเขา" (ปล่อยเขา, บิลลี่ โอแกน, 2532)

    ท่ามกลางความผิดหวัง ใครคนหนึ่งส่งสัญญาณ "บวก" มิยอมศิโรราบต่ออารมณ์เศร้าหมอง

    ใครบางคนว่า "ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ" และนั่นคือสิ่งที่ เดแคลน ไรซ์ สะท้อนให้เห็น 

    "เห็นเงาในตาฉันมั้ย เห็นเธออยู่ในนั่นมั้ย" (สบตา, แอนเดรีย สวอเรซ, 2537)

    สิ่งที่คนอื่นเห็น อาจเป็นอาร์เซน่อลที่พ่ายแพ้ และเป็นรองแชมป์ชปล.

    สิ่งที่ไรซ์เห็น อาจเป็นแชมป์พรีเมียร์ลีก และความหวังสุกสกาวรออยู่

    ด้วยรอยยิ้มนั้น ดูเหมือนไรซ์มองโลกในแง่ดี และภาคภูมิใจในความสำเร็จของทีมมากกว่าร้องไห้

    นี่คือบุคลิกที่น่ายกย่อง 

    คุณอาจปราชัย แต่คุณต้องไม่ยอมแพ้

    ... มันเป็นตัวตนของไรซ์ อย่างที่คุณเคยเห็นมาตั้งแต่สมัยเล่นให้ เวสต์แฮม ยูไนเต็ดโน่นแล้ว

พลาดถ้วยชปล. อย่างเฉียดฉิว

    รองแชมป์ชปล. และแชมป์พรีเมียร์ลีกในรอบ 22 ปี นี่คือความสำเร็จที่ควรเพ่งพินิจ มากกว่าโฟกัสความผิดหวังในบูดาเปสต์ 

    "ผมคิดว่านับตั้งแต่ผมมาที่สโมสรแห่งนี้ เราก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ปีนี้เราได้เข้าร่วมการแข่งขันทุกรายการจนถึงเดือนกุมภาพันธ์และมีนาคม มันยากลำบากและเหนื่อยล้ามาก"

    "ตั้งแต่เดือนตุลาคมเป็นต้นมา เรามีการแข่งขัน 3 นัดต่อสัปดาห์ นั่นเป็นเหตุผลที่ผมภูมิใจในเด็กๆ เหล่านี้ ในตัวผู้เล่นเหล่านี้ ในความก้าวหน้าของเรา การคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกได้สำเร็จนั้นเหลือเชื่อมาก พิเศษสุดๆ เราสมควรได้รับมันอย่างเต็มที่"

    "แต่เราจะใช้ช่วงเวลานี้เป็นแรงผลักดันสำหรับฤดูกาลที่จะมาถึง ผมได้พูดคุยกับผู้เล่นและผู้จัดการทีมแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะหยุดอยู่แค่นี้"

    "ฤดูกาลหน้าเราจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม และเราจะพร้อมอีกครั้ง ดังนั้น นี่จึงเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นสำหรับสโมสรแห่งนี้"

ปลอบใจกาเบรียล ... แล้วเราจะกลับมา!

    นัดชิงชนะเลิศ แชมเปี้ยนส์ ลีก อาร์เซน่อลเจอโจทย์ยากที่สุด และไรซ์เข้าใจดีว่า ทีมจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนแท็กติกบางอย่าง แม้ต้องเจอเสียงวิจารณ์ก็ตาม

    "คุณเล่นกับปารีส แซงต์-แชร์กแมง ซึ่งมีเกมรุกที่ดีที่สุดในโลก และคุณไม่อาจเล่นเกมแบบที่ทีมอื่นเคยทำได้ คือการตามประกบพวกเขาไปทั่วสนาม เพราะนั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ"

    "เราจำกัดโอกาสของพวกเขาได้อย่างมาก และเราเองก็มีโอกาสอยู่บ้างเช่นกัน สุดท้าย เรารู้สึกว่ามันน่าจะเป็นไปในทางที่เราต้องการ แต่ท้ายสุด มันก็ไม่เป็นไปตามที่หวัง มันไม่ได้บ่งบอกถึงความเป็นเรา"

    หากปราศจากจุดโทษที่ คริสเตียน มอสเกร่า เสียบสกัด ควิช่า ควารัตสเคเลีย ที่เหลือจากนั้น แผงมนุษย์ปืนใหญ่เอาอยู่ตลอด 120 นาทีเศษ

    ไม่เสียประตูจากโอเพ่น เพลย์ กับยอดทีมอย่างปารีส แซงต์-แชร์กแมง มีซักกี่ทีมทำได้บ้างล่ะ?

แชมป์พรีเมียร์ลีกที่รอคอย 22 ปี

คนแพ้ที่ยิ่งใหญ่

    แม้รู้สึกว่า อาร์เซน่อลไม่ใช่ "ผู้แพ้" แต่ในเมื่อกีฬาย่อมมีผลการแข่งขัน ผู้เขียนก็ขอยกให้พวกเขาเป็น "คนแพ้ที่ยิ่งใหญ่"

    เหมือนเพลงของ พี่โป่ง-ปฐมพงศ์ สมบัติพิบูลย์ ในโปรเจ็กต์พิเศษของค่ายอาร์เอส โปรโมชั่น The Game อัลบั้มต้อนรับฟุตบอลโลก 2002

    ด้วยความที่เป็นโปรเจ็กต์พิเศษ เดิมที อาร์เอสตั้งใจให้มีนักร้องหลายคนในอัลบั้มนี้ ก่อนท้ายสุดกลายเป็นเสียงร้องจากพี่โป่งคนเดียว เป็นงานเดี่ยวแบบไม่ได้เจตนาซะงั้น 

    งานนี้ พี่โป่งรับหน้าที่เพียงใส่เสียงร้อง ต่างจากงานของ ดิ โอฬาร โปรเจ็กต์, หิน เหล็ก ไฟ หรือ เดอะ ซัน ที่พ่วงบทบาทเขียนคำร้องด้วย

    เพลงนี้ พี่ชมพู ฟรุ๊ตตี้ ซึ่งนั่งแท่นผู้บริหาร เป็นคนเขียนคำร้องเองด้วย โดยมี พี่ป๊อป-จักรกฤษณ์ มัฆนาโส โปรดิวเซอร์ เขียนทำนองและเรียบเรียงฯ

    แม้ไม่ใช่อัลบั้มที่ประสบความสำเร็จ แต่ยังมีแง่งามที่ซุกซ่อนอยู่ ... ไปฟังกันครับ

ก้าวแรกในชีวิตคน กว่าจะเดินก้าวไป

ต้องล้มต้องลุกกี่ครั้ง

เส้นทางที่เราเลือกมา

ก่อนความฝันถึงฝั่ง ต้องแพ้กี่หน

    "กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว" กว่าจะถึงฝั่งแชมป์พรีเมียร์ลีก อาร์เตต้าต้องใช้เวลาสร้างทีมอยู่เนิ่นนาน

    ลองผิดลองถูก กำจัดจุดอ่อน วางโครงสร้างแผนการเล่น หล่อหลวมทีมให้เป็นหนึ่งเดียว ทั้งหมดล้วนใช้เวลา

ทระนง ยิ้มรับมัน นั่นแหละคนแพ้ที่ยิ่งใหญ่

พยายามให้สุดหัวใจ ถึงฝันจะแสนไกล

สักวันต้องชนะ

    แพ้ ... ผิดหวัง แต่นั่นก็อีกแค่หนึ่งประสบการณ์และบทเรียนมิใช่เหรอ?

    "เราจะกลับมา" อย่างที่ไรซ์กล่าวเอาไว้

อย่าล้มนาน หนทางยังรอให้ก้าวเดิน

ฉุดหัวใจให้ลุกขึ้นมาพร้อมๆ กัน

ที่เราต้องเอาชนะก็คือ หัวใจเราเองเท่านั้น

ฝันจะเป็นจริง ถ้าหัวใจไม่แพ้

    ทัศนคติแบบไรซ์นี่แหละคือ สิ่งที่ทุกสโมสรต้องการ ท้อได้แต่ไม่ถอย มานะ มุ่งมั่น และทำพรุ่งนี้ให้ดีกว่าเดิม

    แม้ไม่ได้สวมปลอกแขนกัปตันทีม แต่คนอย่างไรซ์นี่แหละที่เป็นเสาหลักให้กับทีม ด้วยสไตล์ถลกแขนเสื้อ พับขากางเกง พร้อมนำทัพลุย แม้เบื้องหน้าคือ ยักษ์ใหญ่จากแดนน้ำหอม

    ... "เจ็บเพื่อเข้าใจ" และเดินหน้าต่อไป

 บทเพลงที่ 140  คนแพ้ที่ยิ่งใหญ่ 

 คำร้อง  สุทธิพงษ์ วัฒนจัง (ชมพู ฟรุ๊ตตี้)

 ทำนอง  จักรกฤษณ์ มัฆนาโส

 ศิลปิน  ปฐมพงศ์ สมบัติพิบูลย์ (โป่ง หิน เหล็ก ไฟ)

 อัลบั้ม  The Game  ปี  2545